amstaff oraz pitbull

Przyjrzyjmy się w pierwszej kolejnosci ogólnej sylwetce pitbulla. Widziany z boku, powinien on być idealnie kwadratowy,
czyli mieć tak sama długosć od kłębu do zadu jak wysokosć, mierzac od kłębu do ziemi. Taki pies będzie wysoko postawiony
i będzie miał maksymalna siłę dzwigni dla swojego wzrostu. To oznacza, że gdy pies stoi normalnie, z pęcina lekko wysunięta
poza staw biodrowy, to wydaje się być trochę dłuższy niż jest w rzeczywistosci. Używanie punktów orientacyjnych w postaci
kłębu i zadu ustrzeże obserwatora od pomyłki w ocenie wygladu psa na podstawie tego, jak on stoi. Stosunek wzrostu do masy ciała
jest bardzo ważny. Jako że psy walczyły na ringu w prawie identycznych kategoriach wagowych, to im wyższy był dany pies
(przy tej samej wadze), tym większe miał szanse na wygrana. Stad też krępe psy z długimi tułowiami, szerokimi ramionami
i grubymi kończynami często przegrywały z wyższymi długonogimi przeciwnikami. Natura zazwyczaj "promowała" wysokie smukłe psy
z długimi szyjami, co było wielka zaleta, ponieważ pozwalało takiemu psu dosięgnać kolana przeciwnika w momencie,
gdy ten trzymał go za przednia łapę. Mógł też złapać za ucho i tym samym uniemożliwić chwyt przeciwnikowi z krótsza szyja,
badz też dosięgnać jego klatki piersiowej, gdy ten próbował trzymać się na dystans. Oprócz faktu, że zaleta psa jest długa szyja,
to powinna ona być jeszcze dobrze umięsniona od karku aż do samej nasady czaszki. Po drugie, spójrzmy dokładnie na tył psa.
Jest on maszynš napędowa każdego czworonożnego zwierzęcia. Pitbull wykonuje 80% pracy swoimi biodrami i tylnymi kończynami.
Długie spadziste biodra sa najważniejsze. Poprzez swoja długosć daja one odpowiednia siłę dzwigni kończynom udowym.
Długie biodro nadaje psu lekko cofnięty wyglad tyłu, stad też tak często przytaczany "nisko osadzony" ogon. Biodra także
powinny być szerokie. Beda one utrzymywały szerokie krzyże, co da duża przestrzeń na przymocowanie mięsni posladkowych
i sciagaczy udowych, czyli największych "silników w całym napędzie psa". Kosć udowa powinna być krótsza niż podudzie.
Oznacza to, że staw kolanowy będzie się znajdował na wysokosci jednej trzeciej górnej częsci tylnej nogi. Psy z nisko
umieszczonym kolanem nie należa do rzadkosci. Sa one zazwyczaj imponujaco umięsnione z powodu większych mięsni udowych,
ale w praktyce maja zadziwiajaco słabe i powolne tylne kończyny, z powodu zle rozmieszczonego systemu dzwigni,
gdzie poprzez długie uda pies traci dużo sił. Krótkie udo i długie podudzie zazwyczaj oznaczaja dobrze zgięte kolano,
co z kolei prowadzi do dobrze zgiętych stawów skokowych. Te ostatnie sa naprawdę ważnym elmentem możliwosci zapasniczych.
Kiedy pies w trakcie walki jest pchany do tyłu, musi polegać na naturalnej sprężystosci dobrze zgiętych stawów skokowych,
i kolanowych,aby kontrolować swoje ruchy. Psy z prostymi stawami skokowymi będa dobrze walczyły tak długo, jak długo siła mięsni
będzie je podtrzymywać,ale przyparte do muru, dużo szybciej zmęcza tylne łapy i bardzo prędko straca swoje możliwosci zapasnicze.
Po trzecie,popatrzmy na przód psa. Pitbull powinien mieć głęboka klatkę piersiowa, dobrze wysklepiona na górze, ale zweżajšca
się ku dołowi. Preferowana jest głęboka i eliptyczna (prawie waska), w przeciwieństwie do okragłej lub beczkowatej. Klatka
piersiowa miesci płuca, które nie sa zbiornikami, ale pompami. Żebra sa jak miechy. Ich wydolnosć zależy od różnicy w objętosci
pomiędzy skurczem a maksymalnym rozkurczem. Pies o beczkowatej klatce piersiowej oprócz tego, że musi uniesć większy ciężar
w stosunku do swojego wzrostu, ma jeszcze "pompę powietrzna o krótkim suwie", więc małych możliwosciach. Musi robić więcej oddechów,
aby pobrać odpowiednia ilosć powietrza. Głębokosć klatki piersiowej daje więcej miejsca dla dużych płuc. Ramiona powinny być trochę
szersze niż klatka piersiowa przy ósmym żebrze. Zbyt waskie ramiona nie zabezpieczaja odpowiedniej muskulatury, z kolei za szerokie
czynia psa powolnym i dodaja niepotrzebnej masy. Łopatka ma być pod katem 45 stopni lub mniejszym w stosunku do podłoża i powinna
być szeroka oraz płaska. Kosć ramienna ma być pod takim samym katem, ale w przeciwnym kierunku i wystarczajšco długa, aby łokcie
zaczynały się pod klatka piersiowa. Powinny one leżeć równo, kosci ramienne maja biec prawie równolegle do kręgosłupa. Pies nie
powinien mieć łokci na zewnatrz, co daje mu wyglad buldoga angielskiego, gdyż taki typ kończyn dużo łatwiej ulega zwichnięciom
lub złamaniom. Przedramię powinno być tylko trochę dłuższe niż ramię i ma być silnej kosci, mniej więcej dwa razy tak grube
jak kosci sródstopia przy pęcinie. Przednie kończyny musza wytrzymywać olbrzymie cięgi podczas walki i w zwiazku z tym grubosć
jest tutaj rzecza cenna. Na pierwszy rzut oka przednie i tylne kończyny powinny sprawiać wrażenie ciężkiego przodu
i delikatnego tyłu. Dzieje się tak dlatego, że u atletycznie zbudowanego psa kosci sródstopia, pęcina i dolna częsć golenia
sa lekkie, cienkie i sprężyste. Przednie kończyny sa z kolei grube i wygladaja masywnie. Jednak doswiadczony "psiarz" szybko
zauważy szerokie biodra, krzyże, silne uda, co czyni zadnia czesć psa najbardziej muskularna częscia ciała. Współczesne pitbulle
najbardziej rożnia się między soba wygladem głowy, prawdopodobnie dlatego, że jej budowa ma najmniejszy wpływ na to,
czy pies wygra czy przegra. Chociaż istnieja pewne atrybuty, które moga okazać się w niektórych przypadkach zaletami lub wadami.
Po pierwsze, jej ogólny rozmiar. Na przykład za duża głowa zwiększa wagę i w zwišzku z tym może zajsć koniecznosć walki
z większym psem. Z kolei za mała głowa staje się łatwym łupem dla przeciwnika specjalizujšcego się w chwycie za nos lub za ucho
(lzejsza głowę łatwiej można potrzasać). Tak więc u proporcjonalnie zbudowanego psa głowa powinna mieć wielkosć około
dwóch trzecich szerokosci ramion i powinna być o około 25% szersza w policzkach niż szyja u podstawy czaszki.
Odległosć od tyłu głowy do stopu powinna się w przybliżeniu równać odległosci od stopu do koniuszka nosa.
Grzbiet nosa powinien być dobrze rozwinięty, co sprawi, że czesć pyska bezposrednio pod oczami będzie znacznie szersza
niż u nasady uszu. Głębokosć ze szczytu głowy do spodu szczęki jest ważna. Szczęki sa zamykane poprzez mięsnie jamy skroniowej
wywierajace nacisk na wyrostek dziobaty. Im głębsza głowa w tym punkcie, tzn. pomiędzy łukiem jarzmowym a kanciastym
wyrostkiem spodu szczęki, tym większe prawdopodobieństwo, że pies będzie miał korzystne rozmieszczenie sił dzwigni
zarówno podczas zaciskania szczęk jak i utrzymania chwytu. Prosta (w kształcie futerału) kufa i dobrze rozwinięta
żuchwa nie maja większego znaczenia, jesli chodzi o siłę gryzienia, ale sa odporniejsze na ataki przeciwnika.
Psy z obwisłymi wargami cišgle przygryzaja je sobie podczas walki, co bardzo działa na ich niekorzysć. Zęby powinny
schodzić się z przodu, ale ważniejsze jest aby kły zachodziły na siebie scisle, gdy pysk jest zamknięty
(górna szczęka za dolna). Kły powinny być szerokie przy dziasłach i zwężać się w kierunku swoich końców.
Mocne i zdrowe bez żadnych braków. Oczy widziane od przodu maja być eliptyczne, natomiast trójkatne, gdy patrzymy
na nie z boku. Małe i głęboko osadzone. Zwykle taka głowa, widziana z góry lub z boku, wyglada kunowato, natomiast
ogladana z przodu wydaje się okragła. Skóra ma być gruba i luzna, ale bez fałd. Powinna sprawiać wrażenie, że jest dobrze
dopasowana do psa, z wyjatkiem okolicy wokół szyi i na klatce piersiowej. W tych miejscach powinna być wystarczajaco luzna,
aby powstały pionowe fałdy nawet u psa w dobrej formie fizycznej. Niskie osadzenie ogona także jest bardzo ważne. Długoscia
powinien on sięgać trochę powyżej pęciny i być gruby u nasady, ale stopniowo się zwężać. Ma zwisać w dół, kształtem swoim
przypominajšc raczkę staroswieckiej pompy. Łapy powinny być małe i mocno osadzone na sródręczach i sródstopiach. Chód psa
ma być lekki i sprężysty. Większosć powyższych danych dotyczy szkieletowej budowy psa. Kiedy przygladamy się mięsniom pitbulla
z punktu widzenia hodowcy, to dużo ważniejsze jest, aby widzieć genetyczne cechy muskulatury niż te elementy, które powstały
w wyniku treningu. Genetycznie silny pies moze być zwycięzca w rękach nawet dyletanckiego własciciela, ale genetycznie słaby
potrzebuje dobrego fachowca, aby wygrać. Sam trening niewiele mu pomoże. Pomyslmy o kosciach jako dzwigniach
ze stawami jako punktami podparcia , z dołaczonymi do nich mięsniami jako siła napędowa. Siła przyłożona do dzwigni
jest tym skuteczniejsza, im dalej od punktu podparcia jest przyłożona. Mięsnie powinny być długie, z przyczepami głęboko
w dole kosci, daleko poza stawami. Psy z krótkimi mięsniami wygladaja imponujaco, ale nie sa silne. Wartosć siły mięsni leży
w ich zdolnosci do skurczu. Im większa różnica pomiędzy stanem relaksu a skurczem, tym większa siła. Siersć pitbulla może być
każdego koloru lub kombinacji kolorów. Powinna być jednak krótka i szczeciniasta. Jej połysk jest zazwyczaj odzwierciedleniem
zdrowia psa i dlatego jest ważny u atletycznego amerykańskiego pitbull terriera. Jednak ponad wszystko pies ten jest
wszechstronnym sportowcem. Jego ciało jest stworzone do szybkosci, siły, zwinnosci i wytrzymałosci, przy czym u dobrego pita
cechy te powinny występować w równowadze.